Wekelijkse blog Nederlandse Europarlementariërs.

TROS Kamerbreed gaat door met het volgen van het Europarlement. Iedere week zal een Nederlandse Europarlementariër beschrijven hoe het eraan toegaat in Brussel en Straatsburg.

Wat gebeurt er met een muis die zich opblaast tot een olifant? Hij blijft grijs. Jose Manuel Barroso is vijf jaar lang voorzitter geweest van de Europese Commissie. Niemand kan zich ook maar een enkele moedige stap van hem herinneren. Geen enkele uitspraak is blijven hangen. Soms waren er grote plannen – het pakket tegen klimaatverandering bijvoorbeeld - maar geen enkel plan was groots. Barroso zal een beste man zijn, maar van een overdaad aan visie, ambitie en inspiratie kun je hem niet beschuldigen.

Als sociaaldemocraat stond ik vaak genoeg recht tegenover hem. Barroso heeft er niks voor gedaan om de

markt te beteugelen. Integendeel. De Commissie weigerde om regels te bedenken voor de banken (transparantie, controle, grenzen aan risico’s) en keek vervolgens besluiteloos toe bij het uitbreken van de onvermijdelijke financiële crisis.

We hebben de komende jaren iemand nodig die het lef heeft om soms recht tegen de lidstaten in te gaan en op te komen voor het algemeen belang van de 500 miljoen Europeanen. Met gedurfde plannen voor duurzame energie bijvoorbeeld, zelfs als de auto-industrie in Duitsland daar tegen zou lobbyen.

In het Europees Parlement is de stemming deze eerste weken strijdlustig. De verkiezingen liggen nog vers in het geheugen. Een groot deel van het parlement wil zich niet zomaar neerleggen bij de zoveelste middelmatige kandidaat die door de regeringsleiders naar voren wordt geschoven, enkel omdat hij met al zijn middelmaat de grote landen niet voor de voeten loopt.

Barroso belooft zich tweemaal zo hard in te zetten. Daar had hij dan vijf jaar geleden mee moeten beginnen. Een hernieuwd mandaat voor Barroso is een miezerige keuze, opgelegd door het machtsspel binnen de Raad

van regeringsleiders. Daar spelen allerlei belangen. Jan Peter Balkenende zal er zijn redenen voor hebben om nu niet tegen de anderen in te gaan, want dat kan Nederland op een ander moment lelijk opbreken. En misschien vindt hij Barroso echt een prima kandidaat, want het CDA is tenslotte geen club van hemelbestormers.

We zullen Barroso aanhoren, in het Europees parlement. We zullen kritische vragen stellen. Iedereen zal opstandig en kritisch doen. Zelfs de liberalen zullen zich heel lastig gedragen, terwijl ze in de afgelopen vijf jaar Barroso geen stroobreed in de weg hebben gelegd. Dit theater kan er toe leiden dat hij onvoldoende steun vindt. Ik hoop dat. De conservatieven zijn in de meerderheid en de volgende Commissievoorzitter wordt dus conservatief. Maar er zijn betere kandidaten denkbaar. Zoals Jean-Claude Juncker. Een Luxemburger, christendemocraat, geen blad voor de mond, lef genoeg. Er circuleren nog andere namen. We zien wel. Maar Barroso? Nee.